Please use this identifier to cite or link to this item: http://hdl.handle.net/10889/10280
Title: Το "παιγνίδι" ως τεχνικός όρος στην εξέλιξη των αισθητικών θεωριών
Other Titles: The "play" as a technical term in the development of aesthetic theories
Authors: Κωστοπούλου, Μαρία
Keywords: Παιγνίδι
Έργο τέχνης
Μίμηση
Οντολογικός χαρακήρας
Πλασματικότητα
Γνώση
Keywords (translated): Play
Artwork
Imitation
Ontological status
Fiction
Cognition
Abstract: Στο γλωσσικό επίπεδο το παιγνίδι συνδέεται με την τέχνη ήδη από την αρχαιότητα. Η σύνδεση αυτή συναντάται και στη φιλοσοφία με τον Πλάτωνα να κάνει την αρχή. Στην παρούσα εργασία εξετάζονται οι απόψεις του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Καντ και του Γκάνταμερ. Στις θεωρίες για την τέχνη των τεσσάρων αυτών φιλοσόφων η έννοια του παιγνιδιού κατέχει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο μια ιδιαίτερα κομβική θέση. Χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στις κομβικές αισθητικές θεωρίες, οι οποίες συνδέουν τα έργα τέχνης με το παιγνίδι για να διαπιστώσει, πως η σύνδεση αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά πως μέσα από τις θεωρίες αυτές, το παιγνίδι δείχνει τον τρόπο, με τον οποίο μπορούν αυτά να υπάρξουν. Ο οντολογικός χαρακτήρας των έργων τέχνης ως παιγνιδιών, μπορεί να απέκτησε διάφορα περιεχόμενα, αλλά εν τέλει και οι τέσσερις φιλόσοφοι εξετάζουν τα ίδια ουσιώδη χαρακτηριστικά της τέχνης. Για να φθάσει κανείς από τη φανέρωση του μη όντος στην ερμηνευτική διαδικασία της αλήθειας του έργου τέχνης, το οποίο υπάρχει ως παιγνίδι, χρειάζεται να παρακολουθήσει κανείς τον σταδιακό μετασχηματισμό και επαναπροσδιορισμό των περιεχομένων του παιγνιδιού.
Abstract (translated): Play in linguistics is related with art as far back as the ancient times. This connection is also found in philosophy when Plato was the first to introduce this idea. The aim of this research paper is to examine Plato's , Aristotle's, Kant's and Gadamer's views. One way or the other, the concept of play in these four philosophical theories of art is of great significance. One has to recall and go over the major aesthetic theories, which connects the artworks with play, only to realise that this connection is not accidental, and that through these theories, play paves the way, in which artworks can exist. The ontological status of artworks as plays may have acquired various contents, but ultimately these four philosophers dissect the same essential features of art. From the revelation of the non-being in order to reach the interpretative process of the truth of the artwork, which exists as a play, someone needs to follow the gradual transformation and the redefinition of the contents of play.
Appears in Collections:Τμήμα Φιλοσοφίας (ΜΔΕ)



This item is licensed under a Creative Commons License Creative Commons