Please use this identifier to cite or link to this item: http://hdl.handle.net/10889/10657
Title: Income effects on willingness to pay measures in the water directive
Other Titles: Αποτελέσματα εισοδήματος στην οριακή επιθυμία για πληρωμή μέσα στο πλαίσιο του κοινοτικού πλαισίου για τους υδάτινους πόρους
Authors: Τυλλιανάκης, Εμμανουήλ
Keywords: Income elasticity
Willingness-to-Pay
Water Framework Directive (WFD)
Environmental economics
Meta-analysis
Risk perception
Keywords (translated): Ελαστικότητα εισοδήματος
Κοινοτική οδηγία
Νερά
Οικονομικά περιβάλλοντος
Abstract: Economic policy and the subsequent decision-making progress were two of the main points of emphasis of this thesis. Given the novelty of the layout of the WFD which included and demanded a heavy “portion” of policy-making to be informed by economic theory, welfare changes and economic theory were considered in this volume. As the review of the WFD is coming in 2019, this thesis aims to contribute to the evaluation of the Directive and to inform future Directives and measures between the member states. The results from the abatement costs for the four different mitigation measures presented in chapter 4 showed that abatement costs, regardless of mitigation measures and/or climate change scenarios, proved that costs were too high. Costs were high in terms of implementing the various mitigation measures and they also burdened disproportionately more farmers than any other type of stakeholders. Interestingly enough, the WFD followed an approach that can be described “anthropocentric” in its core, by placing human welfare ultimately as the decisive factor in decision-making processes related with the WFD. Although the attainment of GES across the EU and in all water bodies was the ultimate goal of the Directive, the primary focus was human welfare. WFD mandates make clear that if the costs are too high for some groups of stakeholders, if achieving GES proves to disruptive for a part of an RDB or it requires serious investment from the side of local governments that would lead to substantial welfare loss for local stakeholders, then, implementing the WFD was not required. Furthermore, Marginal Abatement Cost Curves (MACCs) in every mitigation measure were high and reductions in fertilizers (thus, costs) had to be substantial in order for their respective MACCs to deviate from any other agri-environmental measure proposed in earlier EU legislation, such as the Common Agricultural Policy (CAP). This raises the question on the real impact of the WFD, both in terms of novelty in the policy side but also in terms of efficiency given the extent of research, funds and time devoted to the designing, assessing, valuing, implementing and monitoring the whole directive and its progress across Europe. These results though are also indicative of the pre-existing water status of the Louros’ watershed which was in a good status and achieving GES required significant start-up costs that “derailed” MACCs. Of extreme interest is the focus of the EU to fund water-related issues in member states. It is evident that the E.U. invested heavily on the implementation of the WFD. There are no available figures of the total spending from the E.U.’ or from member states’ part. Still, evident of how invested the Community was to the Directive is the total allocation of funds that member states could “tap into” to fund projects aiming at various issues related to water resources. There were various funding opportunities, each aiming to provide financial aid to member states as they dealt with the implementation of the WFD and with issues to their water resources. The Cohesion Policy Fund for the period 2007-2013 had a total budget of 344 billion Euros with the goal to fund “capital-intensive investments in water infrastructure and help EU Member States comply with water legislation.” . The primary focus of the Fund was to divert funds to countries whose Gross National Product (GNP) was below 90% of the E.U. average. The Fund’s focus was mainly on water management (namely: prevention of disaster and risks and improving efficiency). Similar to the Cohesion Policy Fund but with a considerably smaller budget is the “Life + Funds” initiative. This focuses on supporting the implementation of the WFD as well as raising awareness on water-related issues. The total budget for the period between 2007 and 2013 was 1,7 billion, with small country-wide projects being awarded sums up to 1 million Euros. It needs to be noted that these sums of money were not ultimately spent by member states, there were available, if specific terms were met. Their significance is that they demonstrate the level of financial commitment from the E.U.’s part to the issue of water. The findings of the disproportionality analysis revealed which groups were the primary cost bearers and the hydrological modeling along with the various climate change scenarios provided useful insights on the types of stressors on the environment. Although the proposed mitigation measure (mitigation measure 2) was the least “invasive” to the environment, still it yielded a negative benefit in the CBA. This can be attributed to the nature of the mitigation practices and to the existing water quality of the case study area. The mitigation practices were rather “vertical” in their nature, being expensive for the farmers and all of their costs being mandatory to occur every year. The water quality of the Louros catchment was not in a bad status in terms of ecological status but still, for it to achieve GES required considerable economic costs. Hypothetically, if other types of mitigation practices were more appropriate given the economic practices taking place in the Louros catchment, MACCs could be less steep and yielding considerably different values than the “no-change” scenario. Thus, the “technology” of cultivating nitrogen fixing legumes on set aside land ensures that, under any climate change scenario, abatement will be higher at any chosen cost level. The cost-benefit analysis in all scenarios did not yield positive Net Present Value (NPV). Although this is not desirable in environmental policy and economics, still, these results can be of great use. One of the most evident deficiencies in the CBA in chapter 6 of this thesis was the misrepresentation of benefits. Only the residents of the three municipal units were considered to be benefited from achieving GES when the river offers a multitude of services to non-residents as well. Apart from the energy generation from the hydroelectric dam at St. Georgios which provides electricity to an area exceeding the boundaries of the Louros catchment, the river has recreational value since activities such as rafting, canoeing, angling and hiking take place there. One can only assume that with the Ionia Odos highway being almost complete, even more visitors will be able to access Western Greece and Louros will attract even more visitors. Furthermore, even direct benefits from achieving GES could be expanded to residents of areas more distant than Arta and Preveza, such as residents from Ioannina, the largest residential area of northwestern Greece. Environmental goods are notoriously difficult to assess as, usually, there are no markets for them to be bought and sold. Neoclassical economic theory allows for the creation of “quasi” markets by assuming that there are close substitute goods that can be traded in the hypothetical markets that are created. This allows for the exchange of goods, achieving equilibrium and the estimation of prices and surpluses. The focus of this thesis is on the environmental good of water quality, (not just water, either drinking, bating, saline or freshwater) with a particular focus on freshwater (although the WFD includes coastal waters in its assessment as it requires the GES to be achieved at least up to 6 nautical miles from the coast of member states). The reason behind that was to establish a well-defined and easily conceivable good whose introduction to a hypothetical market would be relatively easier than other more broadly defined environmental goods. Additionally, as the Eurobarometer studies of 2009 and 2012 show, there is an interest from the public on the issues that affect water quality, amongst others. We also were able to utilize the substantial literature already existing in the field of environmental goods, ecosystem services and environmental economics and valuation, especially the fact that several primary studies on the valuation of freshwater quality already existed in a European context. Environmental goods are greatly debated in terms of their nature, if they are normal, inferior or luxury goods. Depending on the value of the price elasticity, goods are classified as above. The focus of this thesis though revolves around policy measures and how these impact human welfare and therefore examining distributional effects of policy measures such as the WFD was more appropriate. This is achieved through the calculation of the elasticity of WTP which informs on the specific issue of the distribution of benefits across poor and rich households, determining which policy measures are “pro-poor” (elasticity of WTP lower than 1), “pro-rich” (elasticity of WTP higher than 1), or equally distributed (elasticity of WTP equal to 1). The results from chapter 5 of this thesis contribute on this discussion by yielding robust results in terms of magnitude, sign and level of significance of the coefficients, even when the sample is trimmed by as much as 15% from below or above or when certain influential case studies are withdrawn. In most of the econometric methods used, elasticities of WTP were above 1 and up to around 1,5. These results though are dependent on the income measured used to estimate WTP. When official data were used, obtained by Eurostat for the respective NUTS 2 regions of the primary studies, income elasticity of WTP were above 1 meaning that the proportion of WTP to the income measure is increasing as income rises and thus, achieving GES has proportionately higher benefits to richer households than to poorer households. If the explanatory variable of WTP is the income reported by the primary studies, then, income elasticity is below the unit and benefits from achieving GES benefit more the poorer households than the rich ones. These findings reveal the serious policy implications of selecting reliable income estimates and contribute to the debate of whether selecting income as an explanatory variable of WTP for environmental goods and services is required. Furthermore, the policy implications about the distributional effects on income by achieving GES strengthen the views of Hokby and Sorderquvist (2003) that when such distributional concerns are the subject of a cost-benefit analysis, the introduction of weights or at least a sensitivity analysis is required for policy appraisal. This finding also aligns with the broader discussion started by Aaron and McGuire (1970) on the distributional nature of public goods and the wider benefits and positive externalities that they offer. Aaron and McGuire also make the case that the very nature of public goods affects more the “working poor”, an issue to be considered in public budget design and spending. This thesis went a step “backwards in its last chapter, attempting to combine environmental services and the results of environmental and ecological monitoring in an effort to explain human behaviour. We did so by using EU-wide data concerning perceptions of EU citizens and biophysical, chemical, geomorphological and ecological data (the product of new and more demanding monitoring practices as new EU directives such as the Water Framework Directive, the Nitrates Directive and the Marine Strategy Framework Directive). The purpose behind it was to have an overall view on how these ambitious mandates which are deployed to augment human welfare, while having a great financing, implementation and monitoring costs, fare in the perceptions of individuals. Given the heightened willingness of the EU Commission to include public consultation in the designing stages of such directives, citizens’ input becomes more valuable. The simple question behind chapter eight was “what do people view as risks to the water environment of their country, given the actual status of their region’s water bodies”? The responses gave us robust estimates of risk perceptions. Risk perceptions on water issues appear to be determined by various factors, all of them not depending significantly though on the status of the respondents’ water bodies. Instead, pre-existing environmental awareness, high levels of education and sensitivity towards the environment appear to be more determining factors of formulating risk perceptions. Overall, risk perceptions for EU citizens are not affected by the status of the water bodies in their region so much, but rather by the overall pressures in the water environment of their country, and by their pre-existing beliefs and cognitive processing methods. Such findings are mostly consistent with the wide literature of pressures to the environment, most notably perceived pressures from climate change, and shed light in the assessment of top-down policies such as the Water Framework Directive. The key recipients of the benefits of such policies appear to be little informed of the actual pressures of their regions, despite the fact that they perceive themselves as being informed and aware. Additionally, although management of water bodies is mostly assigned to regional bodies (such as the relevant water management plans designed and delivered by each EU prefecture having water bodies), the design of those directives is conducted in an EU-level and many times appears distant of what EU citizens demand. The inclusion of public consultation as an important factor in such policies appears at first to be solving such problems but the findings of chapter 7 demonstrate that the public doesn’t take much into account the actual problems in their regions’ water bodies, or that there is still considerable lack of information for those issues in EU prefectural-level. This thesis heavily relies on the results from two hydrological and land-use models. It used official data on water quality indicators, collaborating with scientific university departments and applying them to the Louros catchment. Although the availability of biophysical and chemical data was not always up-to-date (few data collection points and data sometimes coming from older studies), still, they were enough to inform the INCA (for nitrates and phosphorus) hydrological model to simulate the P concentrations in water under the baseline and the alternative mitigation measures. The INCA( N and P) model prides itself for incorporating as many aspects as possible that affect the water environment such as climate conditions (especially precipitation and temperature), physical conditions (slopes, elevation), soil conditions (especially soil chemistry), hydrography (density of watercourses and manmade interventions such as the irrigation network and drainage ditches). The main drivers and focus of the model was nutrient and sediment transport. The complexity of the model also allowed for climate change scenarios to be incorporated later on on the analysis to project the effects of policy measures according with the four main IPCC (2007) scenarios. Land-use was modeled after combining the four different mitigation measures that focused both on agricultural practices but also in the types of cultivations, combining “practice” and “technology”. These mitigation measures and their future projections were modeled after the IPCC scenarios and the country-specific measures published from the Central Bank of Greece. The results were particularly interesting, especially in terms of water quality. Implementing the WFD mandates would yield only marginal improvements in water quality across the catchment as it was already in good status. Additionally, regardless of the climate change projections, all mitigation measures reduced, again, only marginally the nitrate and phosphorus concentrations.
Abstract (translated): Η παρούσα διδακτορική διατριβή επιχειρεί να αναλύσει και να σχολιάσει την επίδραση ευρωπαϊκών περιβαλλοντολογικών και αγροτικών πολιτικών και προγραμμάτων μεγάλης εμβέλειας επάνω στο επίπεδο ευημερίας των πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το πρόγραμμα που εξετάζεται με ενδελέχεια στην διατριβή αυτή είναι η «Κοινοτική Οδηγία-Πλαίσιο για τα Νερά» (2000/60/EC) που ως στόχο της είχε τον ορισμό ενός κοινού πλαισίου για την Κοινότητα στον τομέα των υδάτων ώστε να σχηματισθεί ένα ολοκληρωμένο και αναλυτικό πλαίσιο δράσεων, πολιτικών και κατηγοριοποίησης όλων των υδάτινων πόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ανάλυση επιχειρεί να «ισορροπήσει» μεταξύ της οικονομικής επιστήμης και των κοινωνικών επιστημών χρησιμοποιώντας την οικονομική θεωρία και τα εργαλεία της χωρίς όμως να αγνοούνται οι περιορισμοί της. Ο στόχος της διατριβής είναι να δοθεί μια ανθρωποκεντρική οπτική στον σχεδιασμό πολιτικών, κάτι που συχνά μπορεί να απουσιάζει όταν οικονομικά εργαλεία και νεοκλασικές πρακτικές χρησιμοποιούνται στο έπακρο. Επιπλέον, η διατριβή αυτή εξετάζει τις επιπτώσεις της οδηγίας 2000/60/EC κατά την διάρκεια της περιόδου εφαρμογής της αλλά και μετά την περίοδο που τα αποτελέσματα της εφαρμογής έπρεπε να γίνουν ορατά. Τέλος, σχολιάζονται τα ευρήματα από τις πλευρές των φυσικών, κοινωνικών και οικονομικών επιστημών. Οι παρακάτω ερωτήσεις θα γίνει προσπάθεια να απαντηθούν στο σύνολο της διατριβής¨ 1. Ποιές είναι οι πραγματικές επιπτώσεις μεγάλων «κεφαλαίων» πολιτικής όπως η Κοινοτική Οδηγία-Πλαίσιο για τα Νερά (εφεξής, ΚοπΥ); 2. Ποιά είναι, εάν υπάρχει, η επίπτωση των επιστημονικών μοντέλων στον σχεδιασμό αγρο-περιβαλλοντικών πολιτικών σε συγκεκριμένες λεκάνες απορροής; 3. Είναι αποτελεσματικά από πλευράς κόστους, τέτοια μεγάλα «κεφάλαια» πολιτικής; 4. Ποιός ωφελείται περισσότερο από αυτά, τα πλούσια ή τα λιγότερο πλούσια νοικοκυριά; 5. Εάν ληφθούν υπ’οψιν οι ατομικές απόψεις για τον κίνδυνο, πόσο καλά αντιπροσωπεύουν τα πραγματικά προβλήματα και κινδύνους στα υδάτινα περιβάλλοντα και πόσο πρέπει να επηρεάζουν αυτές οι απόψεις τον σχεδιασμό πολικής; 6. Πώς οι οικολογικοί και περιβαλλοντικοί δείκτες που ορίζονται από την Ευρωπαϊκή Ένωση για τα νερά βοηθούν τους πολίτες της να κατανοήσουν τους κινδύνους στα υδάτινα περιβάλλοντα, με δεδομένη την επιθυμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να συμπεριλάβει όλο και περισσότερο δημόσιες διαβουλεύσεις κατά τον σχεδιασμό μεγάλων «κεφαλαίων» πολιτικής στα θέματα του περιβάλλοντος; Οι υδάτινοι πόροι ενδιαφέροντος της ΚοπΥ επικεντρώνονται σε εσωτερικούς επιφανειακούς, υπόγειους και παράκτιους πόρους καθώς και σε υδάτινους πόρους κοινής ιδιοκτησίας μεταξύ χωρών-μελών. Ο στόχος της ΚοπΥ ήταν να εισαγάγει μια νέα μορφή διαχείρισης υδάτινων πόρων που θα βασίζεται επάνω σε κάθε μια λεκάνη απορροής ποταμού ξεχωριστά. Η θέσπιση συγκεκριμένων προθεσμιών για την επίτευξη περιβαλλοντικών στόχων για υδάτινα οικοσυστήματα στόχευε στην βαθμηδόν επίτευξη των διάφορων «φιλόδοξων» στόχων. Η ΚοπΥ επίσης εισήγαγε και υιοθέτησε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για τις στατικές και-μη πηγές (συνήθως αναφερόμενες ως «σημειακές και διάχυτες» πηγές) μόλυνσης των υδάτινων πόρων, προσπάθεια που βασίστηκε επάνω στα ευρήματα προηγούμενων κοινοτικών οδηγιών. Η ολοκληρωμένη διαχείριση σε επίπεδο λεκανών απορροής επαφίεται στις κατά τόπους επιτροπές που συστάθηκαν ανά Υδατικό Διαμέρισμα που υπάγονται στην αντίστοιχη Εθνική Επιτροπή Υδάτων. Κάθε επιτροπή Υδατικού Διαμερίσματος όφειλε να εκπονήσει σχέδια διαχείρισης για κάθε λεκάνη απορροής ποταμών που υπάγονται στο συγκεκριμένο υδατικό διαμέρισμα που θα έπρεπε στην συνέχεια να εγκριθεί από την εθνική επιτροπή. Ο στόχος της ΚοπΥ ήταν η επίτευξη του «καλού οικολογικού επιπέδου», ο «χαμένος κρίκος» μεταξύ περιβαλλοντικών πολιτικών, ελέγχου εκπομπών μόλυνσης και επίτευξης περιβαλλοντικών στόχων (χημικών και οικολογικών). Πιο συγκεκριμένα, η επίτευξη της «Καλής Οικολογικής Κατάστασης» (ΚΟΚ) μέχρι το 2015 ήταν ο γενικός στόχος, επικεντρώνοντας την προσοχή σε βιολογικούς δείκτες που θα κατέτασσαν τα νερά σε πέντε τάξεις (Εξαιρετική, πολύ καλή, καλή, μέτρια και κακή). Η ΚοπΥ συνέδεε υπάρχουσες κοινοτικές οδηγίες, επέτασσε την συνεργασία μεταξύ κρατών-μελών λόγω μεταβατικών υδάτινων πόρων, επεκτεινόταν σε θέματα στους τομείς της ενέργειας, αγροτικής παραγωγής, αλιείας, τουρισμού και μεταφορών, απαιτούσε την νομοθετική θέσπιση κανόνων καλής περιβαλλοντικής χρήσης από όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ και τέλος την ανάλυση και ταξινόμηση κάθε υδάτινου όγκου στην ΕΕ και σχεδιασμό της διαχείρισής του. Ο απώτερος στόχος της ΚοπΥ είναι η εξάλειψη των πιο σημαντικών μολυσματικών στοιχείων στο υδάτινο και το θαλάσσιο περιβάλλον, δίνοντας την ευχέρεια κινήσεων και εφαρμογών των πολιτικών σε κάθε χώρα-μέλος. Κάθε χώρα-μέλος όφειλε να δώσει απαντήσεις στα παρακάτω ερωτήματα για την οικονομική αποτίμηση της εφαρμογής της ΚοπΥ σε κάθε υδάτινο όγκο: - Ποιές είναι οι χρήσεις του νερού σε κάθε λεκάνη απορροής ποταμού; - Πληρώνει ο καθένας ανάλογα με την χρήση που κάνει ή ο καθένας που μολύνει ανάλογα με την ζημιά που προκαλεί, στο υδάτινο περιβάλλον; - Εμφανίζονται όλα τα είδη κόστους στην ανάλυση (περιβαλλοντικά και οικονομικά); - Είναι αυτά τα κόστη ρεαλιστικά με δεδομένη την παρούσα κατάσταση του εκάστοτε πόρου; Όλα τα παραπάνω έπρεπε να χρησιμοποιηθούν για την ανάλυση Κόστους Οφέλους προσαρμοσμένη για περιβαλλοντικά αγαθά. Η ανάλυση αυτή περιλαμβάνει κόστη (άμεσα και έμεσσα), οφέλη (διοικητικά, κοινωνικά, περιβαλλοντικά, έμμεσα και προσόδους σπανιότητας). Τα κόστη και τα οφέλη έπειτα πρέπει να αθροιστούν χωρικά και χρονικά. Η οικονομική ανάλυση δεν ήτανε το τελικό στάδιο ανάλυσης, αντιθέτως η ΚοπΥ εισήγαγε την ανάλυση της δυσαναλογίας (disproportionality analysis). Η ποιοτική ανάλυση αυτή καθορίζει ποιές τοπικές κοινωνικές ομάδες πιθανολογείται να σηκώνουν δυσανάλογα οικονομικά βάρη σε σχέση με άλλες για να επιτευχθεί η ΚΟΚ στον εκάστοτε υδάτινο όγκο. Εάν αυτό συνέβαινε, η διοικούσα αρχή έχει την δυνατότητα να μην εφαρμόσει την ΚοπΥ. Τα παραπάνω αναλύονται στην παρακάτω περίπτωση προς μελέτη στον ποταμό Λούρο στην Ελλάδα. Ο ποταμός Λούρος βρίσκεται κοντά σε δύο μετρίου μεγέθους αστικά κέντρα (Πρέβεζα και Άρτα) με συνολικό πληθυσμό 67,429 (ΕΛ.ΣΤΑΤ 2011). Η λεκάνη απορροής του Λούρου βρίσκεται σε περιοχές που λαμβάνουν χώρα οικονομικές δραστηριότητες απόετήσιες αγροτικές καλλιέργειες, εκτροφή ζωοειδών και γενικές οικονομικές δραστηριότητες αστικών κέντρων. Κατά συνέπεια η μόλυνση και οι αιτίες της εντοπίζονται στην εναπόθεση χημικών στοιχείων στα νερά από λιπάσματα και ζωικά εκρίμματα, εντομοκτόνα (που οδηγούν στον ευτροφισμό των υδάτων όπου διαβιούν πληθυσμοί σολομού) και μη-επαρκή διαχείριση ανθρώπινων λυμάτων. Οι πηγές μόλυνσης όμως δεν φαίνονται από τα διαθέσιμα δεδομένα να επιβάλλουν άμεση εφαρμογή αγρο-περιβαλλόντικών μέτρων μιας και το επίπεδο των νερών είναι καλό. Ως εκ τούτου η οικονομική ανάλυση κρίθηκε απαραίτητη. Για την οικονομική ανάλυση, 4 είδη ετήσιων καλλιεργειών λήφθηκαν υπ’ όψιν (μηδική, βαμβάκι, αραβόσιτος και εσπεριδοειδή) και 4 μορφές διαχείρισης (μειώσεις σε νιτρικά και φωσφορικά λιπάσματα, αγρανάπαυση ποτισμένης γης, εναλλαγή καλλιεργειών και ζώνες αγρανάπαυσης). Το κόστος υπολογίστηκε για κάθε μορφή καλλιέργειας και κάθε μορφής διαχείρισης. Στην συνέχεια υπολογίστηκαν οι οριακές καμπύλες μείωσης/αποφυγής κόστους για κάθε μορφή/σενάριο διαχείρισης. Οι μορφές διαχείρισης που επέτρεπαν την αγρανάπαυση ήταν οι λιγότερο κοστοβόρες αλλά ήταν σε πολύ υψηλά επίπεδα. Με άλλα λόγια, για να επιτευχθούν τα επίπεδα συγκέντρωσης νιτρικών και φωσφωρικών στα νερά του Λούρου θα έπρεπε να καταναλωθούν δυσανάλογα μεγάλα ποσά σε σχέση με τα οφέλη και αυτό κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται κυρίως στην ήδη καλή ποιότητα των νερών της περιοχής. Εάν η κλιματική αλλαγή και τα σενάρια του IPCC (2007) συμπεριληφθούν στα μοντέλα INCA της ανάλυσης μας, οι μειώσεις στην βροχόπτωση και οι υψηλότερες θερμοκρασίες φαίνονται προβλέπονται να μειώσουν την μεταφορά ιζημάτων και να αυξήσουν την απορρόφηση θρεπτικών από τα φυτά, βραχυπρόθεσμα. Συμπεριλαμβάνοντας την κλιματική αλλαγή στα μοντέλα πρόβλεψης δεν αλλάζουν πολλά στο πιο μοντέλο διαχείρισης είναι το λιγότερο κοστοβόρο. Τα οφέλη από την εφαρμογή της ΚοπΥ στον Λούρο μετρήθηκαν στην συνέχεια. Σαν οφέλη θεωρήθηκε η Επιθυμία για Πληρωμή που εκδήλωσαν συμμετέχοντες σε παρόμοιες πρωτογενείς έρευνες για την εφαρμογή της ΚοπΥ σε άλλες χώρες της ΕΕ και το αποτέλεσμα ήταν 40.93 Ευρώ ανά νοικοκυριό για να επιτευχθεί Καλή Οικολογική Κατάσταση στο Λούρο. Εάν συνυπολογιστεί το σύνολο των νοικοκυριών της περιοχής και ένας χρονικός ορίζοντας 6 ετών (μέχρι την επίτευξης της ΚοπΥ, δηλαδή μέχρι το έτος 2016) το σύνολο είναι 11,150,948 ευρώ (με χρήση ενός χαμηλού και σταθερού προεξοφλητικού επιτοκίου 1,5%). Τα οφέλη είναι σημαντικά μικρότερα από το κόστος και το φυσικό ερώτημα είναι πως μπορούν να αποφευχθούν λάθη στον σχεδιασμό και την εφαρμογή μεγάλων «κεφαλαίων» πολιτικής, με δεδομένα τις σοβαρές επιπτώσεις εάν εφαρμοστούν ενώ δεν χρειάζονται ή να μην εφαρμοστούν ενώ είναι αναγκαία. Τα λάθη αυτά ονομάστηκαν λάθη Τύπου Ένα (υιοθέτηση προγράμματος ενώ δεν είναι απαραίτητο) και Τύπου Δύο (μη υιοθέτηση προγράμματος ενώ είναι απαραίτητο) και η διαδικασία εντοπισμού τους απαρτίζεται από 8 βήματα: 1. Ορισμός και περιγραφή του προβλήματος που απαιτεί το εκάστοτε αγρο-περιβαλλοντικό πρόγραμμα να εφαρμοστεί 2. Χρήση υπαρχόντων δεδομένων (κοινωνικο-οικονομικών και μη) για την κατασκευή μοντέλων μεταφοράς θρεπτικών στην εκάστοτε λεκάνη απορροής ποταμού 3. Επισήμανση πιθανών λαθών τύπου Ένα και Δύο 4. Πρόταση μέτρων και πολιτικών αποφυγής 5. Ένταξη των μέτρων αποφυγής στα μοντέλα μεταφοράς θρεπτικών και ορισμός των μετρήσεων βάσης 6. Ανάλυση των επιπτώσεων εφαρμογής των μέτρων αποφυγής και πώς η λανθασμένη εφαρμογή τους μπορεί να οδηγήσει σε λάθη πολιτικήςετήσιες αγροτικές καλλιέργειες, εκτροφή ζωοειδών και γενικές οικονομικές δραστηριότητες αστικών κέντρων. Κατά συνέπεια η μόλυνση και οι αιτίες της εντοπίζονται στην εναπόθεση χημικών στοιχείων στα νερά από λιπάσματα και ζωικά εκρίμματα, εντομοκτόνα (που οδηγούν στον ευτροφισμό των υδάτων όπου διαβιούν πληθυσμοί σολομού) και μη-επαρκή διαχείριση ανθρώπινων λυμάτων. Οι πηγές μόλυνσης όμως δεν φαίνονται από τα διαθέσιμα δεδομένα να επιβάλλουν άμεση εφαρμογή αγρο-περιβαλλόντικών μέτρων μιας και το επίπεδο των νερών είναι καλό. Ως εκ τούτου η οικονομική ανάλυση κρίθηκε απαραίτητη. Για την οικονομική ανάλυση, 4 είδη ετήσιων καλλιεργειών λήφθηκαν υπ’ όψιν (μηδική, βαμβάκι, αραβόσιτος και εσπεριδοειδή) και 4 μορφές διαχείρισης (μειώσεις σε νιτρικά και φωσφορικά λιπάσματα, αγρανάπαυση ποτισμένης γης, εναλλαγή καλλιεργειών και ζώνες αγρανάπαυσης). Το κόστος υπολογίστηκε για κάθε μορφή καλλιέργειας και κάθε μορφής διαχείρισης. Στην συνέχεια υπολογίστηκαν οι οριακές καμπύλες μείωσης/αποφυγής κόστους για κάθε μορφή/σενάριο διαχείρισης. Οι μορφές διαχείρισης που επέτρεπαν την αγρανάπαυση ήταν οι λιγότερο κοστοβόρες αλλά ήταν σε πολύ υψηλά επίπεδα. Με άλλα λόγια, για να επιτευχθούν τα επίπεδα συγκέντρωσης νιτρικών και φωσφωρικών στα νερά του Λούρου θα έπρεπε να καταναλωθούν δυσανάλογα μεγάλα ποσά σε σχέση με τα οφέλη και αυτό κατά πάσα πιθανότητα οφείλεται κυρίως στην ήδη καλή ποιότητα των νερών της περιοχής. Εάν η κλιματική αλλαγή και τα σενάρια του IPCC (2007) συμπεριληφθούν στα μοντέλα INCA της ανάλυσης μας, οι μειώσεις στην βροχόπτωση και οι υψηλότερες θερμοκρασίες φαίνονται προβλέπονται να μειώσουν την μεταφορά ιζημάτων και να αυξήσουν την απορρόφηση θρεπτικών από τα φυτά, βραχυπρόθεσμα. Συμπεριλαμβάνοντας την κλιματική αλλαγή στα μοντέλα πρόβλεψης δεν αλλάζουν πολλά στο πιο μοντέλο διαχείρισης είναι το λιγότερο κοστοβόρο. Τα οφέλη από την εφαρμογή της ΚοπΥ στον Λούρο μετρήθηκαν στην συνέχεια. Σαν οφέλη θεωρήθηκε η Επιθυμία για Πληρωμή που εκδήλωσαν συμμετέχοντες σε παρόμοιες πρωτογενείς έρευνες για την εφαρμογή της ΚοπΥ σε άλλες χώρες της ΕΕ και το αποτέλεσμα ήταν 40.93 Ευρώ ανά νοικοκυριό για να επιτευχθεί Καλή Οικολογική Κατάσταση στο Λούρο. Εάν συνυπολογιστεί το σύνολο των νοικοκυριών της περιοχής και ένας χρονικός ορίζοντας 6 ετών (μέχρι την επίτευξης της ΚοπΥ, δηλαδή μέχρι το έτος 2016) το σύνολο είναι 11,150,948 ευρώ (με χρήση ενός χαμηλού και σταθερού προεξοφλητικού επιτοκίου 1,5%). Τα οφέλη είναι σημαντικά μικρότερα από το κόστος και το φυσικό ερώτημα είναι πως μπορούν να αποφευχθούν λάθη στον σχεδιασμό και την εφαρμογή μεγάλων «κεφαλαίων» πολιτικής, με δεδομένα τις σοβαρές επιπτώσεις εάν εφαρμοστούν ενώ δεν χρειάζονται ή να μην εφαρμοστούν ενώ είναι αναγκαία. Τα λάθη αυτά ονομάστηκαν λάθη Τύπου Ένα (υιοθέτηση προγράμματος ενώ δεν είναι απαραίτητο) και Τύπου Δύο (μη υιοθέτηση προγράμματος ενώ είναι απαραίτητο) και η διαδικασία εντοπισμού τους απαρτίζεται από 8 βήματα: 1. Ορισμός και περιγραφή του προβλήματος που απαιτεί το εκάστοτε αγρο-περιβαλλοντικό πρόγραμμα να εφαρμοστεί 2. Χρήση υπαρχόντων δεδομένων (κοινωνικο-οικονομικών και μη) για την κατασκευή μοντέλων μεταφοράς θρεπτικών στην εκάστοτε λεκάνη απορροής ποταμού 3. Επισήμανση πιθανών λαθών τύπου Ένα και Δύο 4. Πρόταση μέτρων και πολιτικών αποφυγής 5. Ένταξη των μέτρων αποφυγής στα μοντέλα μεταφοράς θρεπτικών και ορισμός των μετρήσεων βάσης 6. Ανάλυση των επιπτώσεων εφαρμογής των μέτρων αποφυγής και πώς η λανθασμένη εφαρμογή τους μπορεί να οδηγήσει σε λάθη πολιτικήςτύπου Ένα και Δύο 7. Επαν-υπολογισμός των μοντέλων συμπεριλαμβάνοντας τις περιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και αλλαγής στην χρήση γης 8. Προσδιορισμός σεναρίων όπου η εφαρμογή αγρο-περιβαλλοντικών μέτρων στο παρόν μπορεί να μοιάζει δικαιολογημένη ή όχι αλλά στο μέλλον λόγω κλιματικής αλλαγής να καταστεί περιττή ή αναγκαία Η εφαρμογή της ΚοπΥ στις χώρες της ΕΕ πυροδότησε μεγάλο αριθμό μελετών στις οικονομικές επιστήμες για την αποτίμηση του κόστους και του οφέλους από την επίτευξης της ΚΟΚ. Η διατριβή αυτή προσπάθησε να αποτιμήσει την συνεισφορά όλων αυτών των μελετών στους τομείς της αγρο-περιβαλλοντικής πολιτικής και στο κατά πόσον τέτοια προγράμματα συμβάλλουν στην προσπάθεια επίτευξης μιας πιο δίκαιης κοινωνίας. Η ποσοτική μέθοδος που επιλέχθηκε ήταν η μέτα-ανάλυση (meta-analysis), όπου συναφείς μελέτες που υπολογίζουν τις ίδιες μονάδες συγκεντρώνονται και βάση με την στατιστική εγκυρότητά τους επηρεάζουν λιγότερο ή περισσότερο το συνολικό αθροιστικό αποτέλεσμα της μέτα-ανάλυσης. Επίσης, η Ελαστικότητα Εισοδήματος της Επιθυμίας για Πληρωμή μετρήθηκε μιας και είναι δείκτης του κατα πόσον το αγαθό που αποτιμάται (η βελτίωση της οικολογικής ποιότητας των νερών/ η επίτευξη του ΚΟΚ) θα ωφελήσει περισσότερο τα φτωχά ή τα πλούσια νοικοκυριά. Από τις μελέτες που αναλύθηκαν και συγκεντρώθηκαν, 21 μελέτες και 32 ξεχωριστά πληθυσμιακά δείγματα συμπεριλήφθησαν στην μέτα-ανάλυση από διαφορετικές περιοχές και χώρες της ΕΕ και το effect size της μέτα-ανάλυσης υπολογίσθηκε σε 41,8 ευρώ ανά νοικοκυριό ανά έτος. Στην συνέχεια, υπολογίσθηκε μια μέτα-παλινδρόμηση για να εξετασθεί η επίπτωση των διαφόρων μεταβλητών στην ετερογένεια μεταξύ των διαφορετικών Επιθυμιών για Πληρωμή, χρησιμοποιώντας κάθε δυνατή ανάλυση και διαχείριση των δεδομένων (δομή ως panel και ως cross-section) και με τρείς διαφορετικές μορφές. Σαν ανεξάρτητη μεταβλητή χρησιμοποιήθηκαν και τρείς επίσημοι δείκτες της Eurostat για τα επίπεδα εισοδήματος ανά περιοχή και χώρα της ΕΕ (κατά κεφαλή ΑΕΠ, Διαθέσιμο εισόδημα Νοικοκυριών και Εισόδημα Νοικοκυριών). Όλες οι μετρήσεις μεταβλήθηκαν σε νομισματικές τιμές 2005 και κάθε ένας από τους 3 δείκτες υπολογίστηκε και σε μονάδες αγοραστικής δύναμης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η Ελαστικότητα Εισοδήματος της Επιθυμίας για Πληρωμή είναι χαμηλότερη της μονάδας όταν σαν επεξηγηματική μεταβλητή χρησιμοποιούνται τα εισοδήματα που δήλωσαν οι συμμετέχοντες στης έρευνες που συμπεριλήφθησαν στην μέτα-ανάλυση, κάτι που δεν συνέβη εάν χρησιμοποιήσουμε σαν επεξηγηματικές μεταβλητές τους επίσημους δείκτες της Eurostat. Αυτό σημαίνει ότι στην πρώτη περίπτωση, η επίτευξη του ΚΟΚ στις λεκάνες απορροής της ΕΕ θα ωφελήσει περισσότερο τα φτωχά νοικοκυριά απ’ ότι τα πλούσια ενώ στην δεύτερη το αντίθετο, κάτι που σημαίνει ότι τα πλούσια νοικοκυριά είναι διατεθειμένα να πληρώσουν περισσότερο, ένδειξη προοδευτικής αναδιανεμητικής πολιτικής. Τέλος, υπολογίστηκε ότι για κάθε 1000 ευρώ αύξηση στο μέσο εισόδημα ενός νοικοκυριού, αυξάνεται η Επιθυμία για Πληρωμή για την επίτευξη του ΚΟΚ κατά 10,3%. Η μεγάλη ετερογένεια μεταξύ των μελετών αλλά και το σχετικά χαμηλό επίπεδο της Επιθυμίας για Πληρωμή για την επίτευξη του ΚΟΚ ήγειρε ερωτηματικά για τον τρόπο που οι πολίτες της ΕΕ αντιλαμβάνονται τους κινδύνους που αντιμετωπίζει το υδάτινο περιβάλλον, κάτι που αποτέλεσε το τελευταίο ζήτημα που αναλύθηκε σε αυτή την διατριβή. Η κατανόηση των κινδύνων αυτών όπως και η διάθεση των πολιτών να υιοθετήσουν και να συμβιβαστούν με κάποια επίπεδα κινδύνου αποτελεί σημαντικό παράγοντα πολιτικής στην σύγχρονη ΕΕ. Ο λόγος βρίσκεται στην ολοένα και αυξανόμενη επιθυμία της ΕΕ να συμπεριλάβει δημόσιες διαβουλεύσεις και γενικότερα τη γνώμη του κοινού κατά τον σχεδιασμό πολιτικών σχετικών με το περιβάλλον. Για να αναλυθούν οι θεωρήσεις των πολιτών της ΕΕ σχετικά με το τι αποτελεί κίνδυνο για το υδάτινο περιβάλλον και ποιοί είναι οι παράγοντες που επηρεάζουν την εκλογή διαφορετικών κινδύνων για το υδάτινο περιβάλλον ακολουθήθηκε μια ενδελεχής διαδικασία που παρουσιάζεται αμέσως μετά. Χρησιμοποιήθηκαν δύο ειδών δεδομένα, επίσημα δεδομένα της ΕΕ σχετικά με τις απόψεις των πολιτών της ΕΕ για προβλήματα στα νερά και επίσημα δεδομένα σχετικά με την οικολογική, χημική και βιολογική κατάσταση των νερών (βάσεις δεδομένων που σχηματίστηκαν για να βοηθήσουν στην εφαρμογή της ΚοπΥ). Τα πρώτα δεδομένα ήρθαν από την σχετική μελέτη αρ. 334 του Ευρωβαρόμετρου του 2012 και τα δεύτερα από την βάση δεδομένων της WISE (The Water Information System for Europe). Τα δεδομένα που χρησιμοποιήθηκαν από το Ευρωβαρόμετρο σχετίζονταν με την ερώτηση για το τι θεωρούν οι πολίτες των 28 χωρών-μελών της ΕΕ ως απειλή στα νερά και ήταν τα εξής: Αύξηση Άλγης, Χημική Μόλυνση, Λειψυδρία, Πλημμύρες, Αλλαγές στα Υδάτινα Οικοσυστήματα, Φράγματα, Κανάλια και Άλλες Φυσικές Αλλαγές, Κλιματική Αλλαγή, Δεν Ενδιαφέρομαι και Άλλο. Επιπλέον η μελέτη του Ευρωβαρόμετρου συνέλεξε κοινωνικο-οικονομικές μεταβλητές σχετικά με τις περιβαλλοντικές τάσεις των συμμετεχόντων, το επίπεδο εκπαίδευσης, την περιοχή κατοικίας, το είδος εργασίας, φύλο, ηλικία κ.ο.κ. . Τα δεδομένα της βάσης WISE χρησιμοποιήθηκαν σε συνδυασμό με αυτά του Ευρωβαρόμετρου για να σχηματίζουν έναν «καμβά» όπου συνδυάζονταν οι απαντήσεις από το Ευρωβαρόμετρο σταθμισμένες ανά γεωγραφική περιφέρεια της ΕΕ (ανά NUTS 2 περιοχές) και συνδυασμένες με τους επίσημους δείκτες για τα ποσοστά των υδάτινων πόρων ανά υδατικό διαμέρισμα που πάσχουν από α) αύξηση άλγης, β) χημική μόλυνση και γ) αλλαγές στα υδάτινα οικοσυστήματα. Η ανάλυση έπειτα δημιούργησε ένα πρωτοποριακό χάρτη όπου η χημική, βιολογική και οικολογική κατάσταση των υδάτινων πόρων παρουσιαζόταν σε επίπεδο NUTS 2 και όχι πλέον σε επίπεδο υδατικού διαμερίσματος. Αυτό επιτρέπει να επικεντρωθεί η ανάλυση στις περιοχές όπου υπάρχει μεγαλύτερη συγκέντρωση απαντήσεων (και κατοίκων). Η ανάλυση των δεδομένων έγινε μια random-intercept παλινδρόμηση σε ένα Generalized Linear Mixed Model (GLMM) με fixed και random effects και αναλύθηκαν τα αποτελέσματα σε δύο επίπεδα. Το πρώτο και πιο γενικό είναι το επίπεδο χώρας και το δεύτερο και πιο συγκεκριμένο είναι το επίπεδο περιφέρειας ώστε να επισημανθούν τυχόν διαφορές μεταξύ περιφερειών και χωρών αλλά και το ποσοστό ετερογένειας στις απαντήσεις μεταξύ περιφερειών και χώρας. Το τελικό μοντέλο συμπεριλάμβανε 16 μεταβλητές και για να επιτευχθεί η καλύτερη ακρίβεια στην μέθοδο Μεγίστης Πιθανοφάνειας χρησιμοποιήθηκε μια adaptive quadrature approximation. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η κατάσταση των νερών στην γεωγραφική περιοχή όπου κατοικούν οι συμμετέχοντες στην έρευνα δεν επηρεάζει την επιλογή αυτών των προβλημάτων ως θεωρούμενους κινδύνους για τα νερά, τόσο όσο άλλοι προσδιοριστικοί παράγοντες. Αυτοί οι παράγοντες ήταν εάν οι συμμετέχοντες είχαν λάβει υψηλή εκπαίδευση και η αυξημένη ευαισθησία σε περιβαλλοντικά προβλήματα, που ωθούσαν τους συμμετέχοντες να διαλέξουν και τις τρείς απειλές των υδάτινων οικοσυστημάτων ως θεωρούμενους κινδύνους. Πιο αναλυτικά, συμμετέχοντες με φιλο-περιβαλλοντικές απόψεις είχαν 40% περισσότερες πιθανότητες να επιλέξουν ως θεωρούμενο κίνδυνο την χημική μόλυνση στην χώρα τους. Επίσης, εάν η οικολογική κατάσταση των υδάτινων πόρων στην περιοχή κατοικίας των συμμετεχόντων ήταν σε κακό ή μέτριο επίπεδο τότε, η πιθανότητα να διαλέξουν την χημική μόλυνση και τις αλλαγές στα υδάτινα οικοσυστήματα ως θεωρούμενες απειλές αυξανόταν (και ήταν στατιστικά σημαντική) αλλά δεν επηρέαζε όσο άλλοι παράγοντες. Τα ευρήματα αυτά βρίσκονται σε συνάφεια με την ευρύτερη βιβλιογραφία στον κλάδο των risk perceptions και τα αποτελέσματα ήταν πολύ ισχυρά ανεξαρτήτως εάν αφαιρούνταν συγκεκριμένες χώρες ή περιοχές μέσα στην ΕΕ. Εν κατακλείδι, η διατριβή αυτή στόχευσε στο να συμμετάσχει στον συνεχιζόμενο επιστημονικό διάλογο και έρευνα σχετικά με τις ακόλουθες κατηγορίες: α) σχεδιασμό αγρο-περιβαλλοντικής πολιτικής, β) οικονομική θεωρία και γ) σχεδιασμό αγρο-περιβαλλοντικών μοντέλων. Σχετικά με τον σχεδιασμό αγρο-περιβαλλοντικών μέτρων η μελέτη στον ποταμό Λούρο ανέδειξε τις πρακτικές αγρανάπαυσης ως τις λιγότερο κοστοβόρες αλλά επίσης ότι η επίτευξη της ΚοπΥ θα είχε δυσανάλογα μεγάλα βάρη επάνω στους παραγωγούς αγροτικών προϊόντων. Επίσης, ο λανθασμένος σχεδιασμός και ανάλυση της παρούσας και μελλοντικής κατάστασης μπορεί να οδηγήσει σε σφάλματα πολιτικής (τύπου Ένα και Δύο) που μπορεί να έχουν σοβαρό οικονομικό αντίκτυπο (μιας και αποδείχθηκε ακριβή η γενικότερη εφαρμογή τους) ή/και σοβαρό οικονομικό και περιβαλλοντικό αντίκτυπο (εάν δεν ληφθούν εγκαίρως και με τον σωστό τρόπο, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη την κλιματική αλλαγή). Η περίπτωση του Λούρου είναι μια περίπτωση μιας λεκάνης απορροής όπου η οικολογική της κατάσταση είναι αρκετά καλή και ως εκ τούτου η εφαρμογή της ΚοπΥ θα είχε δυσανάλογα μικρά οφέλη δεδομένου του κόστους εφαρμογής της. Αναφορικά με την συνεισφορά της διατριβής στην οικονομική επιστήμη, χρησιμοποιήθηκε ποιοτικά και ποσοτικά η σχετική βιβλιογραφία και αποδείχθηκε ότι μπορεί να υπάρξει αποτελεσματική και οικονομικά ορθή ανάλυση των οικονομικών επιπτώσεων πολιτικών περιβαλλοντικών ζητημάτων μέσω της μεθόδου της μέτα-ανάλυσης. Επιπροσθέτως, η χρήση επίσημων δεδομένων σε σύγκριση με την χρήση δεδομένων για το εισόδημα σε μελέτες Πιθανολογικής Αποτίμησης απεδείχθη ότι μπορεί να προσφέρει σημαντικά και ενδιαφέροντα αποτελέσματα για την αποτελεσματικότητα και την αναδιανομή εισοδήματος μέσω αγρο-περιβαλλοντικών πολιτικών. Τέλος, η εφαρμογή της ΚοπΥ μπορεί να ωφελήσει περισσότερο τα φτωχά νοικοκυριά απ’ ότι τα πλούσια, κάτι που είναι επιθυμητό όταν αναλογιστεί κάποιος την αξία του νερού στην ανθρώπινη ζωή, παραγωγή και κοινωνία. Η συμμετοχή του κοινού στην δημόσια λήψη αποφάσεων πρέπει να γίνεται με προσοχή σύμφωνα με τα αποτελέσματα της διατριβής μιας και οι πολίτες της ΕΕ φαίνονται να σχηματίζουν απόψεις για τα περιβαλλοντικά θέματα χωρίς να λαμβάνουν τόσο υπόψην τους τα πραγματικά προβλήματα των περιοχών που διαμένουν όσο τα προβλήματα στους υδάτινους πόρους στο σύνολο της χώρας. Τέλος, η σωστή εφαρμογή και χρήση μοντέλων μεταφοράς θρεπτικών σε συνδυασμό με μοντέλα κλιματικής αλλαγής εφαρμόστηκε στην περίπτωση του Λούρου και απέδειξε την χρησιμότητα τέτοιων μεταβλητών και των ανάλογων περιβαλλοντικών μετρήσεων για την αποφυγή λαθών πολιτικής αλλά και για την ορθή αποτίμηση της οικολογικής κατάστασης κάθε υδάτινου πόρου.
Appears in Collections:Τμήμα Οικονομικών Επιστημών (ΔΔ)



This item is licensed under a Creative Commons License Creative Commons