Please use this identifier to cite or link to this item: http://hdl.handle.net/10889/11417
Title: Γνώσεις και στάσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας του νομού Αχαΐας και Ηλείας για την επιληψία
Other Titles: Knowledge and attitudes of the educational community of Achaia and Elia
Authors: Κεαλόγλου, Θεοδώρα
Keywords: Επιληψία
Εκπαιδευτική κοινότητα Αχαΐας-Ηλείας
Γνώσεις και στάσεις
Keywords (translated): Epilepsy
Educational community of Achaia-Elia
Knowledge and attitudes
Abstract: Η επιληψία, είναι μία από τις συχνότερες χρόνιες νευρολογικές παθήσεις και αποτελεί ένα μείζον πρόβλημα της δημόσιας υγείας. Είναι μια συνηθισμένη διαταραχή που βρέθηκε σε όλες τις χώρες και σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. (Beghi, A. et al, 2005). Η επίπτωση της κυμαίνεται από 1% για άτομα ηλικίας έως 18 ετών και μπορεί να αγγίξει και το ποσοστό του 3% για άτομα ηλικίας 70 ετών. Συγκριτικά με τους ενήλικες, τα βρέφη και τα παιδιά έχουν υψηλότερο κίνδυνο να την αναπτύξουν (Ράπτης Σ., 2002). Διεθνώς έχουν γίνει πολλές έρευνες όσων αφορά τις στάσεις και τις γνώσεις των εκπαιδευτικών για την επιληψία. Έρευνες διεξάγονται κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες δείχνουν ότι πολλοί εκπαιδευτικοί έχουν επίγνωση της επιληψίας σε γενικές γραμμές, αλλά οι περισσότεροι από αυτούς έχουν λανθασμένες αντιλήψεις σχετικά με συγκεκριμένα προβλήματα (Shehata G. and Mahran D., 2010). Σε αντίθεση με τον ελλαδικό χώρο έχει διεξαχθεί μόνο μια μελέτη το 2005 σε σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε τρεις μεγάλες πόλεις όσων αφορά τις γνώσεις και τις στάσεις των εκπαιδευτικών. Άρα, κατά συνέπεια καταλαβαίνουμε πως δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι μαθητές με επιληψία. Γίνεται σαφές πως ο ρόλος του εκπαιδευτικού στην αντιμετώπιση περιστατικών με επιληψία είναι ουσιαστικός. Ιδίως, στο ελληνικό σύστημα είναι σημαντικό ο εκπαιδευτικός να γνωρίζει τι είναι επιληψία, πως εκδηλώνεται και πως αντιμετωπίζεται. Βασικό σκοπό αλλά και πρόκληση αποτελεί η βελτίωση των γνώσεων της εκπαιδευτικής κοινότητας και η αλλαγή της στάσης απέναντι στους μαθητές που έχουν κάποιο χρόνιο νόσημα και ειδικά απέναντι στον επιληπτικό μαθητή και την οικογένειά του. Η παρούσα μελέτη επιχείρησε να διερευνήσει τις γνώσεις και τις στάσεις των εκπαιδευτικών του νομού Αχαΐας και Ηλείας για την επιληψία σε σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Συγχρόνως, αντλεί πληροφορίες για την εκτιμούμενη ποιότητα ζωής του επιληπτικού μαθητή και την ανάγκη που υπάρχει για συνεχιζόμενη εκπαίδευση των ατόμων αυτών. Πρόκειται για μια συγχρονική μελέτη επισκόπησης και συσχέτισης, στην οποία συμμετείχαν εκπαιδευτικοί από σχολεία γενικής και ειδικής αγωγής. Για τη συλλογή των δεδομένων χρησιμοποιήθηκε ερωτηματολόγιο ήδη σχεδιασμένο που είχε αναπτυχθεί στο πλαίσιο μιας έρευνας με τίτλο «Τι γνωρίζετε για την επιληψία;» που επιμελήθηκε και προωθήθηκε από την Ιταλική Ένωση ενάντια στην επιληψία (LICE). Πραγματοποιήθηκε γλωσσική μετάφραση του ερωτηματολογίου και έπειτα έγινε η διανομή στους εκπαιδευτικούς. Όλες οι ερωτήσεις ήταν κλειστού τύπου. Αρχικά, στο ερωτηματολόγιο συμπληρώνονται κάποια δημογραφικά στοιχεία των εκπαιδευτικών. Όσων αφορά τις ερωτήσεις το ερωτηματολόγιο χωρίζεται σε τρία μέρη: α) το πρώτο μέρος περιλαμβάνει ερωτήσεις που διερευνούν τις προσωπικές γνώσεις των ερωτηθέντων ως προς την επιληψία, β) το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει ερωτήσεις που διερευνούν τις ειδικές γνώσεις των ερωτηθέντων γύρω από την επιληψία, και γ) στο τελευταίο μέρος, ερωτήσεις, εξετάζονται τα ειδικά προβλήματα που ανακύπτουν στο σχολικό περιβάλλον από τους επιληπτικούς μαθητές και την εκδήλωση επιληπτικών κρίσεων. Πάρθηκαν οι απαραίτητες άδειες από την επιτροπή βιοηθικής του πανεπιστημίου. Για όλες τις στατιστικές αναλύσεις χρησιμοποιήθηκε το στατιστικό πρόγραμμα SPSS 20.0 for Windows, όπου έγιναν περιγραφικές και συμπερισματολογικές αναλύσεις. Συνολικά μοιράστηκαν 261 ερωτηματολόγια . Το δείγμα της έρευνας το αποτελούσαν κατά 72% γυναίκες, με μέσο όρο ηλικίας τα 38,9 έτη. Το 31,4% των ερωτηθέντων είχαν επαγγελματική εμπειρία 1-5 έτη, ενώ οι υπόλοιποι περισσότερα χρόνια με μέγιστο τα 29-33 έτη (8,81% των συμμετεχόντων) . Οι ειδικότητες των εκπαιδευτικών ήταν σε μεγάλο ποσοστό οι Εκπαιδευτικοί δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (40%) και οι Δάσκαλοι (27%). Αποτελέσματα: Η συντριπτική πλειοψηφία (96,9%) των εκπαιδευτικών γνώριζε ότι η επιληψία ήταν πάθηση. Σε χαμηλά ποσοστά γνώριζαν για την επιληψία από επιστημονικά περιοδικά και από συζητήσεις γιατρών. Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (59,8%) είχαν δει επιληπτική κρίση σε δημόσιο χώρο (40,3%) και σε σχολική αίθουσα (36,7%). Ενδεικτικά για τις ειδικές γνώσεις των εκπαιδευτικών κατεγράφησαν τα εξής: Η συντριπτική πλειοψηφία (70,1%) των ερωτηθέντων δεν γνώριζε τη συχνότητα εμφάνισης της νόσου στη χώρα μας. Το 12,6% των συμμετεχόντων θεωρούσε ότι η επιληψία είναι μία μορφή ψυχικής ασθένειας. Η πλειοψηφία των ερωτηθέντων (56,1%) πιστεύει ότι η κύρια θεραπευτική αντιμετώπιση της επιληψίας είναι κυρίως φαρμακευτική και 27,6% θεωρούν ότι υπάρχει ριζική θεραπεία. Τέλος, όσων αφορά τα ειδικά προβλήματα στο σχολικό περιβάλλον αποτυπώθηκαν τα εξής: Μόνο το 39,5% των εκπαιδευτικών γνωρίζει πώς να αντιμετωπίσει μία επιληπτική κρίση, περίπου οι μισοί ερωτηθέντες (44,9%) πιστεύουν ότι η επιληψία επηρεάζει δυσμενώς σε κάποιο βαθμό την ικανότητα μάθησης των επιληπτικών παιδιών και με την ψυχαγωγική/αθλητική δραστηριότητα των επιληπτικών παιδιών περίπου οι μισοί εκπαιδευτικοί (46,4,%) πίστευαν ότι δεν θα πρέπει να διαφοροποιείται σε σχέση με των υπολοίπων συμμαθητών τους. Συμπερασματικά θα θέλαμε να αναφέρουμε τα εξής: η έρευνα αναδεικνύει ότι ο βαθμός γνώσης των εκπαιδευτικών δεν σχετίζεται με το επίπεδο σπουδών που διαθέτουν. Επίσης, αποδεικνύεται ότι το επίπεδο γνώσης των εκπαιδευτικών δεν είναι ικανοποιητικό. Ωστόσο, οι στάσεις δε συμβαδίζουν απαραίτητα με τις γνώσεις, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 1 στους 4 να έχει αντίρρηση, αν κάποιο συγγενικό του πρόσωπο επιθυμούσε να παντρευτεί επιληπτικό άτομο. Δηλώνουν άγνοια διαχείρισης επιληπτικής κρίσης το 38% και το 36% των εκπαιδευτικών πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας γενικής εκπαίδευσης αντίστοιχα. Κατά συντριπτική πλειοψηφία θα τοποθετούσαν κάτι στο στόμα του πάσχοντος κατά την διάρκεια της κρίσης, αποτελεί σοβαρό εύρημα προς διερεύνηση. Άρα, είναι επιτακτική η ανάγκη αλλαγών τόσο στα γενικά όσο και στα ειδικά σχολεία με σκοπό την βελτίωση γνώσεων των εκπαιδευτικών για την επιληψία. Για αυτό παραθέτονται εδώ οι παρακάτω προτάσεις: Στο πλαίσιο της πρόληψης για την αντιμετώπιση επιληπτικών κρίσεων κρίνεται αναγκαία σε κάθε σχολείο η πρόσληψη προσωπικού με ειδικότητα νοσηλευτή, ευαισθητοποίηση των εκπαιδευτικών με σκοπό την μεγαλύτερη υπευθυνότητα σε περίπτωση επιληπτικής κρίσης, ένταξη προγραμμάτων ενημέρωσης και εκπαίδευσης στην εκπαιδευτική κοινότητα με θέμα την επιληψία, καμπάνια σωστής αντιμετώπισης επιληπτικής κρίσης και δημιουργία βιωματικών σεμιναρίων για τους εκπαιδευτικούς, περαιτέρω διερεύνηση με μεγαλύτερο δείγμα εκπαιδευτικών και παρεμβάσεις αγωγής υγείας με ανάπτυξη καινοτόμων δράσεων αγωγής υγείας. Τέλος, θεωρούμε ότι τα πορίσματα της παρούσας μελέτης μπορούν να αξιοποιηθούν από τους αρμόδιους φορείς της εκπαίδευσης και να αποτελέσουν το έναυσμα για περισσότερες μελέτες, που θα πιστοποιούν την ανάγκη για ποιοτική εκπαίδευση και φροντίδα υγείας μέσα στα σχολεία.
Abstract (translated): Epilepsy is one of the most common chronic neurological conditions and is a major public health problem. It is a common disorder found in all countries and in all age groups. (Beghi, A. et al., 2005). Its incidence varies from 1% for people under 18 and can also reach 3% for people aged 70 years. Compared to adults, infants and children have a higher risk of developing it (Raptis S., 2002). Several researches have been made internationally concerning attitudes and knowledge of epilepsy teachers. Surveys conducted mainly in developing countries show that many teachers are aware of epilepsy in general, but most of them have misconceptions about specific problems (Shehata G. and Mahran D., 2010). Unlike in Greece, only one study in 2005 has been conducted in primary and secondary schools in three major cities with regard to teachers' knowledge and attitudes. Therefore, we understand that we can not estimate the magnitude of the problems faced by students with epilepsy. It is clear that the role of the educator in dealing with epilepsy cases is essential. In particular, in the Greek system, it is important for the educator to know what is epilepsy, how it is manifested and how it is treated. The main purpose and challenge is to improve the knowledge of the educational community and to change attitudes towards students who have a chronic illness and especially towards the student and his / her family. This study attempted to explore the knowledge and attitudes of teachers in the Prefecture of Achaia and Ilia for epilepsy in Primary and Secondary Education schools. At the same time, it draws information on the estimated quality of life of the seminal pupil and the need for continuing education for these individuals. This is a cross-sectional survey and correlation study, attended by teachers from general and special education schools. For the collection of data, a questionnaire already developed was developed in the framework of a research called "What do you know about epilepsy?", Edited and promoted by the Italian Association against Epilepsy (LICE). A linguistic translation of the questionnaire was made and then distributed to teachers. All questions were closed. Initially, teachers' demographics are complemented in the questionnaire. For the questions, the questionnaire is divided into three parts: a) the first part contains questions that investigate the epilepsy's personal knowledge of the respondents; b) the second part contains questions exploring the expert knowledge of the subjects about epilepsy; and C) In the last part, questions, the specific problems that occur in the school environment by seizure students and the occurrence of epileptic seizures are examined. The necessary licenses were obtained from the Bioethics Committee of the University. For all statistical analyzes, the SPSS 20.0 for Windows statistical program was used, where descriptive and computational analyzes were performed. Altogether, 261 questionnaires were shared. The survey sample was 72% female, with an average age of 38.9 years. 31.4% of the respondents had a professional experience of 1-5 years, while the other more years with a maximum of 29-33 years (8.81% of the participants). High school teachers (40%) and Teachers (27%) were highly qualified. Results: The overwhelming majority (96.9%) of teachers knew that epilepsy was a disease. At low rates, they knew of epilepsy from scientific journals and doctors' discussions. The majority of respondents (59.8%) experienced a seizure crisis in public space (40.3%) and in a school room (36.7%). Indicative of the teachers' specific knowledge, they recorded the following: The overwhelming majority (70.1%) of the respondents did not know the incidence of the disease in our country. 12.6% of participants considered epilepsy to be a form of mental illness. The majority of respondents (56.1%) believe that the main treatment for epilepsy is mainly pharmaceutical and 27.6% believe that there is radical therapy. Finally, 39,5% of teachers know how to deal with a seizure crisis, about half of respondents (44,9%) believe that epilepsy adversely affects to some extent the The ability of learning epileptic children and the recreational / athletic activity of epileptic children, about half of the teachers (46.4%) believed that they should not be differentiated from their other classmates. In conclusion, we would like to mention the following: research shows that the level of knowledge of teachers is not related to their level of education. Also, it turns out that the level of knowledge of education is not satisfactory. However, attitudes do not necessarily go hand in hand with the knowledge, resulting in at least 1 in 4 being objected if a relative would like to marry a epileptic individual. State seizure management ignorance 38% and 36% of primary and secondary general education respectively. In the vast majority would place something in the mouth of the patient during the crisis, a major finding for investigation. Hence, the need for change is urgent both in mainstream and special schools in order to improve knowledge of teachers for epilepsy. The following suggestions are listed here: In the context of prevention of seizures, it is considered necessary in each school to recruit staff with a nurse specialization, to raise awareness among teachers in order to be more responsive in the event of a seizure crisis, to integrate information and education programs into the educational community On epilepsy, a campaign for proper treatment of epileptic seizures and the creation of experiential seminars for teachers, further exploration with first liberalized sample educational and health education interventions to develop innovative health education activities. Finally, we believe that the findings of this study can be exploited by the relevant education bodies and provide the basis for more studies that will certify the need for quality education and health care in schools.
Appears in Collections:Τμήμα Ιατρικής (ΜΔΕ)

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
Nemertes_Kealoglou(med).pdf2.16 MBAdobe PDFView/Open


Items in DSpace are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.