Please use this identifier to cite or link to this item:
Title: Σύγκριση ενδοθηλιοποίησης ενδοστεφανιαίων προθέσεων που εκλύουν Biolimus A9 (αναλόγου της Ραπαμυκίνης) έναντι ενδοστεφανιαίων προθέσεων που εκλύουν πακλιταξέλη, έξι μήνες μετά την εμφύτευσή τους εκτιμώμενη με την μέθοδο της οπτικής συνεκτικής τομογραφίας
Other Titles: Optical coherence tomograhy study of two new generation Stents with bioresorbable polymer eluting paclitaxel, vs. biolimus A9
Authors: Μαυρονάσιου, Ελένη
Keywords: Ενδοπροσθέσεις
Keywords (translated): Stents
Abstract: Η κάλυψη με ιστό και η εναπόθεση του ερείσματος (strut) των ενδοπροθέσεων (stent) που εκλύουν φάρμακο (DES), τα οποία μπορούν να εκτιμηθούν με οπτική συνεκτική τομογραφία (OCT), φαίνεται ότι είναι παράγοντες που σχετίζονται με καθυστερημένη θρόμβωση του stent (LST). Παράλληλα, φαίνεται ότι το πολυμερές που χρησιμοποιείται ως φορέας του φαρμάκου στα DES, συσχετίζεται με την LST. Παρόλα αυτά δεν έχει διερευνηθεί αν υπάρχουν διαφορές στο βαθμό ενδοθηλιοποίησης και στην εναπόθεση των struts, μεταξύ διαφόρων DES με βιοδιασπώμενο πολυμερές, αλλά διαφορετικό αντιμιτωτικό φάρμακο. Αν υπάρχουν τέτοιες διαφορές, αυτό πιθανώς να αποτελεί άλλον ένα παράγοντα σχετιζόμενο με την LST και να έχει σημασία όσον αφορά στη διάρκεια και στο είδος της αντιαιμοπεταλιακής αγωγής μετά από εμφύτευση τέτοιων stent. Μέθοδοι: Επανέλεγχος με προοπτική αγγειογραφική παρακολούθηση και με OCT, 6 μήνες μετά την εμφύτευση, stent επικαλυμμένων με Βιόλιμους Α9 (BES) έναντι των επικαλυμμένων με πακλιταξέλη (PES), με βιοαποικοδομήσιμους πολυμερικούς φορείς. Το κύριο αποτέλεσμα ήταν η ποσοστιαία διαφορά στα ακάλυπτα struts μεταξύ των BES και PES. Αποτελέσματα: Κατά την ανάλυση χρησιμοποιήθηκε ένα μοντέλο μέγιστης πιθανότητας για την ομαδοποίηση των δεδομένων. Δεκαέξι ασθενείς υποβλήθηκαν σε θεραπεία με BES (28 βλάβες / 4530 struts) και 16 με PES (23 βλάβες / 4450 struts). Συνολικά, οι ασθενείς με BES σε σύγκριση με αυτούς με τα PES είχαν περισσότερα ακάλυπτα struts (ανά stent), [0.41% έναντι 0.21%, εκτίμηση διαφοράς (DE) 0.2 (95% Cl1, 0.06-0.34), p = 0.006], κακώς εναποθετημένα [0.18% έναντι 0.04%, DE0.14 (95% Cl 0.05-0.23), p = 0.003], ακάλυπτα και κακώς εναποθετημένα [0.08% έναντι 0.026%, DE 0.057 (95% Cl 0.015-0.1), p = 0.01 ] και προεξέχοντα struts [0.23% έναντι 0.04%, DE 0.185 (95% Cl 0.1-0.27), p<0.001], σημαντικά χαμηλότερο πάχος στον νεο-έσω χιτώνα (59.3±28.2 (μm έναντι 201.7±97.5, p<0.001). Κανένα από τα BES δεν καλυπτόταν πλήρως από νεο-έσω χιτώνα, σε αντίθεση με 5 (21.7%) PES (p = 0.01). Ανιχνεύθηκε θρόμβος σε 1 (3,6%) BES και σε 5 (21,7%) PES (p = 0,05), ωστόσο, σε κανέναν ασθενή δεν παρουσιάστηκε θρόμβωση του stent. Συμπέρασμα: Μεταξύ δύο stents με ίδια βιοαποικοδομήσιμα πολυμερή, η μέθοδος της OCT έδειξε ότι τα BES εμφάνισαν περισσότερα ακάλυπτα και κακώς εναποθετημένα struts σε σύγκριση με τα BES σε διάστημα 6 μηνών. Αυτή η διαφορά μπορεί, εν μέρει, να αποδοθεί στις πιο ισχυρές αντιπολλαπλασιαστικές (αντιυπερολαστικες ή αντιμιτωτικες) ιδιότητες του Βιόλιμους Α9, ωστόσο η επίπτωση στην κλινική έκβαση και τον κίνδυνο LST δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί.
Abstract (translated): Tissue coverage and strut apposition of drug eluting stents (DES), which can be assessed with optical coherence tomography (OCT), may be associated with late stent thrombosis (LST). Methods: Prospective observational angiographic and OCT follow-up at 6 months postimplantation of a biolimus-A9 eluting stent (BES) vs. a paclitaxel eluting stent (PES), with biodegradable polymer carriers. The primary outcome was the percent difference of uncovered struts between BESs and PESs. Results: A maximum likelihood model was used for analysis, to account for data clustering. Sixteen patients were treated with BES (28 lesions/4530 struts) and 16 with PES (23 lesions/4450 struts). Overall, BESs compared to PESs had more uncovered [0.41% vs. 0.21%, difference estimate (DE) 0.2 (95% CI, 0.06–0.34),p=0.006], malapposed [0.18% vs. 0.04%, DE 0.14 (95% CI 0.05–0.23), p=0.003], uncovered and malapposed [0.08% vs. 0.026%, DE 0.057 (95% CI 0.015–0.1), p=0.01] and protruding struts [0.23% vs. 0.04%, DE 0.185 (95% CI 0.1–0.27), pb0.001], and significantly lower neointimal thickness (59.3±28.2 μm vs. 201.7±97.5, pb0.001). None of the BESs was totally covered with neointima, in contrast to 5 (21.7%) PESs (p=0.01). Thrombus was detected in 1 (3.6%) BES and 5 (21.7%) PESs (p=0.05); however, no patient experienced clinical stent thrombosis. Conclusion: Between two stents with biodegradable polymer, OCT demonstrated that BESs had more uncovered and malapposed struts compared to PESs at 6 months. This difference might be partly attributed to the more potent antiproliferative properties of biolimus-A9; however, its impact on clinical outcome and on the risk of LST is yet to be determined.
Appears in Collections:Τμήμα Ιατρικής (ΔΔ)

Files in This Item:
File Description SizeFormat 

This item is licensed under a Creative Commons License Creative Commons